Skip navigation

Tag Archives: lumayo ka nga sa akin quotes

Today is the martyrdom remembering day of our National Hero, Dr. Jose P. Rizal.  One of the people I revere so much and has inspired me a lot.  His ideas have spark the patriotism spirit of the Filipinos facing the Spanish regime 150 years ago.

Today, I also finished reading Bob Ong’s newest book.  He is a popular author especially in the younger generations.  He commenced his writing flair by writing about a typical pinoy childhood, school life and facing the big world.  After ABNKKBSNPLAK, he never looked back.  He is known for his blunt but true opinions, witty remarks and refreshing humor while he chronicled and delved in a Filipino’s way of life.

His latest offering is a constructive whining of the Philippine media industry written in a 3-part action, suspense and romance drama movie.  The novel is feisty, full of angst and straightforward commentaries on the current dying artistic and responsibility issues of the print and broadcast mediums of communication.

I grew up exposed to the various modes of communication.  I had my breakfast with morning radio commentators whose job are to send a gigantic “poke” to whatever system is trending in the current events.  Their favorite people to put in an imaginary dart board would be politicians, which I think was useless, because unlike local showbiz people, government people don’t thrive on wasting time proving that something is not true, it is far more important to them to plan on another subtle thievery of people’s money or projects they can avail of hidden take home funds as free perks of sitting in the authority.

 
My idealist mind was nurtured having daily dose of unjust and blatant speech clamoring for change and justice from these radio people, (I wonder why they didn’t ask for a superhero) but it has helped to develop the critic side of me.  I doubt if teenagers today will listen to the AM radio, unless it’s Papa Jack on the house.

My father forced us to do reading as a constant activity in our life, and when I have kept in my heart the Bible characters and their epic adventures, I rented pinoy komiks and romance pocketbooks which my young thoughts devoured and enjoyed so much.  My being hopeless romantic can be attributed by reading Martha Cecilia’s novels in my tween years. Our rigid High School life introduced me to NVM Gonzales, Bienvenido Santos, Nick Joaquin, Jose Rizal and the rest of the Filipino authors in the DECS provided textbooks.  I give high regard to the Filipino writers.  I challenge this generation to read them to fully understand the reality of life and the promise it can give to them.

Broadsheet reading crawled its way on me in my Senior year in grade school, I have two weeks to practice writing editorial for local young writer club’s competition.  This experience paved the way for my father to encourage me to write.  I was my father’s lab rat, from music to writing to extemporaneous speech, to volleyball playing, to spelling bee champion, to a very-short-lived-i-know-my-friends-won’t-believe math quiz bee, to piano playing, to movie reviewing… yes I know I lived a very busy growing up life.  But of all these potentials seeking, I have stayed more with writing.  I guess because it comes handy when I can’t deal with my emotions, and the opportunity I can’t have with the local newspapers, I get freely and in full control on my personal blog.  Blogging is a manna from heaven, you don’t need self-help books, rehab sessions and support group meetings when you deal with emotional set back, get a blog so you can pour your emotion the way you would want it.

I won’t talk much of the local TV industry as I have given up on them when I got tired of the hopeless storylines full of betrayal, anger, envy, death and the rest of their nega-cousins.  But I’m still lucky my generation met Cedie, Sarah, Remy, Nello and the rest of the morning forces of good characters from Japan-made adaptation of Western literary classics.  Our sense of knowing what’s right from wrong was well placed because we grew up with these darlings.  At present time, I don’t know the name of the local actors and actresses in my country because I’m already an adopted daughter of the Korean TV land.  My core jedi-self chose not to patronize TV serials with 2% yin and 8% yang vibes, I’m leaning to a fast-paced not so bitter and oh so full of love, moral realizations and optimism kind of storyline.  I’m still hopeful that someday when a foreign friend asks me what TV drama of my country I can recommend, I would be able to provide even just one.

As for the films produced and that I appreciated, I can still count it with my fingers so I’m concluding that it hasn’t reached yet the point of me being proud of it, I hope it will eventually meet me.  *fingers crossed

So below are the ideas worth pondering from Bob Ong’s newest baby… “Lumayo Ka Nga Sa Akin”.

Simula ngayon ay paulit-ulit na ipapalabas sa mga pamprobinsyang bus ang pirated DVD ng inyong pelikula. Nawa’y puspusin nyo ito ng sex and violence upang kalugdan kayo ng mga operator, driver, at konduktor ng bus—lalo na yung mga kolorum.

Iniisip mo kasi na kung walang slapstick, walang matatawa sa palabas natin.  Hindi kasi kayang i-process ng utak ng mga Pilipino ang “wit” sa dialogue at humor sa mga eksena, kaya kailangan puro pisikal ang patawa:  bibilisan ang galaw ng character para maging kenkoy, may madudulas, madadapa, o kaya malalaglag.

Dahil taga-Hollywood siya, akala niya palulusutin natin siya sa mga racial slur at discrimination niya!  Mahiya nga siya sa mga Pilipino, ang kapal niya!  Kahit ganito tayo, ipinagmamalaki natin kung sino tayo!  Andami nating maipagmamalaki.  Tuwing kailangan natin ng source of pride, gumagawa lang tayo ng mga pinakamahaba, pinakamalaki, at pinaka-pinaka na maisasali natin sa Guiness World Record!

Naghihirap na nga kami, wala na kaming bahay tatanggalan mo pa kami ng karangyaan.

Tama.  Kung gusto mo matawa dapat paminsan-minsan dapat magpakababaw ka rin.  Huwag nga lang sosobra.  “yon yung mali sa tinatawa na “cool factor”.  Para maging “in” ka dapat magustuhan mo yung gusto ng iba.  Pero pag sobrang dami na ng may gusto, dapat umayaw ka naman dahil magiging jologs ka na.  Dapat kakaiba lagi ang gusto mo, para kunyari iba ka.  Gusto mo “in” ka, pero kailangan ikaw lang ang in?  Sobrang insecure  mo naman pag ganun.

 

Meron kasing mga palabas na yung mismong kakornihan ang tatawanan mo.  Unintentional, pero kung magpakababaw ka, sasaya ka.  Nasulit na bayad mo kahit papaano, gumanda pa ang araw mo.  Pero kung lahat na lang sasabihan mo ng korni kasi sosyal ka – iba nga ang panlasa mo, mamatay ka naming malungkot.

 

Meron talagang mga basurang pelikula, kanta, libro, magazine, at kung anu-ano pa na nagpipigl sa pagunlad sa sining sa bansa.  Pero hindi lahat ng inaakala mong korni eh korni.  Minsan ikaw lang din talaga ang walang sense of humor at may diperensiya, siguro dahil sa pagpipilit mong maging iba.

 

Bakit hindi ilagay ang mga advertisement sa tamang lugar?  Sa mga website, sa catalog, sa akmang magazine, o kahit pa sa mga mall o pader sa loob ng tindahan ng underwear?

This is it.  Mukhang nasa horro movie tayo.  Kaya walang sino man sa atin ang dapat maging maingat at matalino.  May plastic bag sa trunk ng kotse, doon natin iwan ang common sense natin. 

Bakit baa yaw niyong maniwala?  Nakita ko talaga iyong pangit na CGI!  Sana nga wala na lang masyadong special effects ang pelikula natin at bumawi na lang tayo sa magandang kwento, mas okay pa, pero nagtanggap ng CGI yung producer ditto sa kwarto dahil sa ganito daw matatakot yung mga manonood.  Ipinakit nila iyon lahat-lahat sa spoiler na trailer, wala ba sa inyong nakapanuod?

 

Ang comedy natin, puro slapstick.  Ang horror natin puro visual.  I’m sensing a pattern here… Nabuo ang paniniwala ng mga producer na ang average IQ ng mga manunuod ay pang-grade four lang.

 

So ang value ng pelikula natin pang-December 25 lang talaga?  Galing sa mga aginaldo at napamaskuhan ng mga bata ang kikitain natin.  Kung gusto mong pang-award na palabas, lumipat ka doon sa kaisa-isang pelikula na may “kwenta” pero walang “kita”.

The problem is, lahat na alng kasi ng pelikula pinipilit gawing pam-pamilya.  One size fits all.  Kaya talaga ang material sa movies ay nagiging too mature for kids and too cheesy for adults.

Sa ganitong panahaon lang daw kasi nakakabawi ang mga producers.  Nakakagawa sila ng mga back-to-back blockbusters, assuming magbreak-even lang sila sa isang sensible and socially-relevant movie sa isang taon, hindi pa ba nila kayang isakripisyo ‘yon kahit as means of giving back lang sa film industry?

Diba produkto ka ng talent contest?  Dapat may iba ka pang kayangemosyon.  Produkto ng reality show, hindi ng talent contest.  Hindi siya sumikat dahil magaling siyang artista, naging artista siya dahil sikat siya. 

 

The 10 Platinum Artist.  10 Albums, no original songs.  Lahat cover… remake, revival.  What’s the “O” in OPM again?  Where’s the “P”?  Oh, and you call that “M”?  Buti pa sila Yoyoy Villame at April Boy, may totoong kontribusyon sa Philippine music.

Walang matinong radio station ang magsasara kung meron pa silang listeners.  Malamang yung mga listener na nanghihinayang sa pagkawala ng mga matitinong radio station ay yungmga totoong pam-palengke ding istasyon din kasi ang pinakikinggan.

In essence, ang TV ay patalastas lang na siningitan ng  mahabang palabas sa pagitan.  Pasalamat nga tayo at mabait pa sila. 

Mula sa paggising mo sa umaga hanggang sa pagtulog mo sa gabi, nakakakita, nakakabasa at nakakarining ka sa higit sa 500 patalastas sa loob at labas ng bahay mo bawat araw ng hindi mo nalalaman.  And we don’t ask:  anung produkto kaya ang naibenta sa akin ngayong araw ng hindi ko namamalayan?  Anung kaisipan?  Anung ideya?  Anung paniniwala?  Anung ugali?  Anung bagong pananaw sa mujndo at mga kapwa ko?  Hindi natin itinatanong ang mgabagay na ito, lalo na tayong mga kabataan.  Masyado tayong mayabang pero ang dali-dali naitng maimpluwensiyahan.

Kinokondisyon tayo ng mga patalastas na hindi tayo Masaya, na lagging may kulang sa buhay natin.  Tatlo ang magulang ng henerasyon natin.  Ang tatay, ang nanay at angmga patalastas o media.  Kaya kung mahina iyong dalawang nauuna, naagawan sila ng ikatlo sa pagpapalaki sa bata.

Kanya-kanya tayo ng paglalakbay.  Huwag akng magpakarga.  Katamaran yan!

Darating ang panahon na magkakaroon kayo ng kakaibang kapangyarihan.  At kaakibat ng kapangyarihan na ito ay – responsibility.  Makakausap ninyo ang mundo.  Maipapaalam niyo sa mga kinauukulan ang mga opinion at saloobin ninyo.  Makukuha ninyo ang atensyon ng abalang lipunan.  Papakinggan at papansinin kayo ng mga tao.  Ang buong mundo ay magiging personal niyong entablado.

Lahat na lang ng talent contest ngayon, may monologue ng panelist.  Namimis ko na yung format dati na walang epaloids, yung puro contestant lang ang nasa TV.  Gusto ko uli yung patas na laban.  Yung talent sa contest at hindi yung drama.

 

Pumipili lang kayo ng mga kailangan niyong maibenta at iyon ang inilalagay ninyo sa listahan ng mga mabiling libro para mapansin.  Itinda niyo.  Lagyan niyo ng magagandang ilaw, bulaklak, at pabango. Pero huwag niyong gagamitin ang salitang “bestseller” kung hindi naman totoo.   Pinapakita niyong mga dayuhang libro pa rin at mga librong dayuhan pa din ang tinatangkilik ng mga tao.  Bakit magsusugal ang mga publisher sa mga Pilipinong manunulat kung hindi din naman pala mabibili ang mga kwentong issinusulat ng mga Pilipino?  At kung walang mga publisher na tatanggap ng mga trabaho ng mga Pilipinong manunulat, sino apa ang gugustuhing magsulat?  Kung walang magsusulat anu ang kahihinatnan ng panitikan sa bansa at sa kakayanan anitng bumasa at magsulat?

Higit sa mga prestihiyosong pagkilala, mas kailangan ng libro ng mga mambabasa.

Walang isang manunulat na sasapat sa pangngangailangan ng lipunan.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 2,090 other followers

%d bloggers like this: